ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΤΑΙ Ο ΦΑΙΟ-ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΝΑΖΙΣΜΟΣ ΣΤΗ ΡΩΣΙΑ

Εξήντα χρόνια μετά την ήττα του χιτλερισμού ένας νέος έχει γεννηθεί και απλώνεται παντού ζητώντας εκδίκηση, ενώνοντας κάτω από τις φτερούγες του παραδοσιακά αντιδραστικές δυνάμεις και σοσιαλ-εθνικιστές. Αυτός ο νέος φαιο-κόκκινος ναζισμός σημειώνει τρομακτική άνοδο στη Ρωσία του Πούτιν, όπου η ορθόδοξη εκκλησία του Αλέξιου, οι Ζιουγκανοφικοί «κομμουνιστές» και οι οπαδοί του τσάρου πρωτοστατούν σε μια συντονισμένη, πανεθνική εκστρατεία για την εξόντωση των Εβραίων.

Στις παραμονές της επετείου απελευθέρωσης του Άουσβιτς από τους συμμάχους 500 ρώσοι ναζιστές, συμπεριλαμβανομένων 19 βουλευτών της κρατικής δούμας που πρόσκεινται στο κόμμα «Πατρίδα», στο «Κομμουνιστικό» Κόμμα του Ζιουγκάνοφ, και τους «Ελεύθερους Δημοκράτες» του Ζιρινόφσκι, ζήτησαν με επιστολή τους (13/1/05) από το γενικό εισαγγελέα την απαγόρευση όλων των εβραϊκών οργανώσεων, θρησκευτικών και κοινοτικών, κατηγορώντας τις για εξτρεμισμό.

Στην επιστολή τους (δημοσιεύτηκε στη «Ρώσικη Ορθόδοξη» εφημερίδα) αναφέρουν μεταξύ άλλων: «Σας διαβεβαιώνουμε κ. γενικέ εισαγγελέα ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός στοιχειοθετημένων γεγονότων που οδηγούν στο αδιαμφισβήτητο συμπέρασμα: η αρνητική αξιολόγηση από ρώσους πατριώτες τυπικών εβραϊκών χαρακτηριστικών και οι ενέργειές (τους) ενάντια σε μη εβραίους βασίζονται σε αληθινά στοιχεία και ακόμα περισσότερο αυτές οι ενέργειες δεν είναι καθόλου τυχαίες, είναι εντεταλμένες από τον Ιουδαϊσμό και εφαρμόζονται εδώ και 2000 χρόνια» (Moscow News, 25/1). Επομένως «δηλώσεις και δημοσιεύσεις εναντίον των εβραίων συνιστούν αυτοάμυνα, η οποία μπορεί να μην είναι σωστή ως μέθοδος, αλλά δικαιολογείται στην ουσία της». Στο κείμενο, η εβραϊκή θρησκεία χαρακτηρίζεται ως αντιχριστιανική και απάνθρωπη, που «καταλήγει σε τελετουργικές δολοφονίες», ενώ σε ό,τι αφορά την έξαρση των αντισημιτικών επιθέσεων υποστηρίζεται ότι η «πλειοψηφία των αντιεβραϊκών δραστηριοτήτων σε όλο τον κόσμο επιτελείται από τους ίδιους τους Εβραίους με σκοπό την πρόκληση» ώστε να επιβληθούν ποινές στους «πατριώτες» ή ότι προκαλείται από τη δική τους αντιχριστιανική συμπεριφορά.

Επιπλέον, κατηγορούνται οι εβραίοι της Ρωσίας ότι με την επιρροή τους στη χώρα έχουν βλάψει τα συμφέροντα του ρωσικού λαού. Κατηγορούνται για «παράνομη κατοχή της κρατικής ιδιοκτησίας» και για εισοδισμό σε κυβερνητικά πόστα, καταγγέλλονται ως οι υποκινητές όσων αντιδρούσαν στη διδασκαλία των θρησκευτικών στα σχολεία καθώς και στην αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες. Εν ολίγοις υποστηρίζεται ότι πίσω από όλα τα δεινά στη Ρωσία και αλλού κρύβεται ο «σατανικός» εβραίος, και ζητείται η άσκηση μιας σκληρής δικτατορίας εναντίον του. Η επιστολή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ίδια η δημοκρατία δεν είναι παρά μια επινόηση των εβραίων: «Όλος ο δημοκρατικός κόσμος βρίσκεται σήμερα υπό τον οικονομικό και πολιτικό έλεγχο των Εβραίων και δεν θα θέλαμε να βρεθεί και η Ρωσία μας –εναντίον της αναγέννησης της οποίας διεξάγεται ένας διαρκής πόλεμος- μεταξύ αυτών των χωρών», και πιο κάτω εξηγεί ότι οι ΗΠΑ έχουν γίνει «όργανο προώθησης των παγκόσμιων εβραϊκών στόχων» (Le Monde, 27/1).

Χάρη στις διεθνείς και εσωτερικές αντιδράσεις που προκάλεσε αυτή η ανοιχτά χιτλερική ενέργεια οι υπογράφοντες αναγκάστηκαν τελικά να αποσύρουν το αίτημά τους, χωρίς όμως να τους επιβληθεί η παραμικρή τιμωρία, έστω μόνο για πρόκληση εθνικού ή θρησκευτικού μίσους. Αλλά πώς είναι δυνατόν να επιβληθεί τιμωρία σε ναζιστές από μια κρατική εξουσία που όχι μόνο ανέχεται τον αντισημιτισμό αλλά τον προπαγανδίζει και ανοιχτά ενώ την ίδια ώρα διαπράττει κτηνώδη χιτλερικά εγκλήματα;

Δεν είναι ο πατριάρχης Αλέξιος που διαρκώς στο κήρυγμά του καταφέρεται ενάντια στην προδοσία των εβραίων απίστων; Δεν είναι ο ίδιος ο Πούτιν που «απαλλοτριώνει» το «εβραϊκό» κεφάλαιο των αντιφρονούντων ιδιωτών καπιταλιστών, τους οποίους έχει προηγούμενα εξορίσει ή φυλακίσει; Δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος που, ενώ συμμετείχε υποκριτικά στις εκδηλώσεις μνήμης του Ολοκαυτώματος, δήλωνε αναφερόμενος στο νέο ομόλογό του και πρόεδρο της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιούσενκο: «Ελπίζουμε ότι στο περιβάλλον του κ. Γιούσενκο δεν θα υπάρχουν άνθρωποι που χτίζουν τις πολιτικές τους φιλοδοξίες πάνω σε αντιρωσικά, σιωνιστικά συνθήματα κλπ.» (Le Monde, 25/12/04);

Φυσικά, στο επίσημο κείμενο η λέξη «σιωνιστικά» αντικαταστάθηκε με την αντίθετου περιεχομένου λέξη «αντισημιτικά», αποδιδόμενη σε παραδρομή. Όμως δεν έγινε το ίδιο με ανάλογες δηλώσεις υψηλόβαθμων κρατικών αξιωματούχων, όπως ήταν η προκλητική παρατήρηση του προέδρου της δούμας, Μπορίς Γκρυζλόφ, ότι «Μόνο η νίκη του Γιανουκόβιτς θα επέτρεπε στην Ουκρανία να παραμείνει μια χώρα ενωμένη» (Le Monde, 10/12/04), μια δήλωση-απειλή για την ενότητα του ουκρανικού έθνους, ή με τη δήλωση του γενικού εισαγγελέα, Β. Ουστίνοφ, που ισχυρίστηκε ότι για τις πράξεις των τσετσένων μαχητών ευθύνονται και οι συγγενείς τους, η οποία πυροδότησε ένα κύμα απαγωγών σε βάρος συγγενών του νόμιμου προέδρου της Τσετσενίας, Ασλάν Μασχάντοφ.

Δε θα μπορούσε, τέλος, να συγχωρεθεί η γενοκτονία που διαπράττει εδώ και χρόνια το ρωσικό κράτος σε βάρος της μικρής, ηρωϊκής δημοκρατίας του Καυκάσου. Όχι μόνο με μαζικές δολοφονίες, βασανιστήρια και βιασμούς αμάχων, αλλά και με μια πρωτοφανή εκστρατεία κατασυκοφάντησης του αγώνα της για ανεξαρτησία με τη διοργάνωση απαγωγών και τη διεξαγωγή πολύνεκρων τρομοκρατικών επιθέσεων στις οποίες εμπλέκονται αξιωματικοί της KGB, που παραμένουν σκανδαλωδώς ατιμώρητοι.