ΕΞΑΡΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η χώρα μας πάσχει από αντισημιτισμό. Αυτή η θανατηφόρα γάγγραινα εξαπλώνεται αθόρυβα και μεθοδικά, έχοντας ήδη κυριεύσει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Στο παραπάνω συμπέρασμα καταλήγουν τα αποτελέσματα σχετικών ερευνών και οι αναφορές διαφόρων αντιρατσιστικών και αντιναζιστικών φορέων.

Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει και η έκθεση για τον αντισημιτισμό στην Ευρώπη κατά τη διετία 2002-2003 που εξέδωσε πριν από ένα περίπου χρόνο το Ευρωπαϊκό Κέντρο Παρακολούθησης του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας (EUMC) και η οποία αποσιωπήθηκε επιμελώς από το ελληνικό πολιτικό καθεστώς.

Η έκθεση κατέγραφε ορισμένα περιστατικά αντισημιτικής βίας, όπως ήταν ο βανδαλισμός μνημείων του Ολοκαυτώματος σε Θεσσαλονίκη (15-16/4/02, 1/2/03), Δράμα και Γιάννενα (8/10/03), η μερική καταστροφή του μνημείου στο Ρόδο (4/7/02) και η φραστική και φυσική επίθεση στους εργάτες που το κατασκεύαζαν, η βεβήλωση εβραϊκών νεκροταφείων στα Γιάννενα και τη Ζάβλανη Πατρών (18/4/02) καθώς και ο βανδαλισμός της εβραϊκής συναγωγής των Ιωαννίνων (3/8/03).

Παρότι τα περιστατικά βίας δεν κρίνονται ιδιαίτερα ανησυχητικά σε σχέση με τα αντίστοιχα κρούσματα στην Ευρώπη, πράγμα που προφανώς οφείλεται σ’ ένα ευρύτερο κλίμα μισαλλοδοξίας και προκατάληψης που αποτρέπει τους εβραίους απ’ το να εκδηλώσουν ανοιχτά τα θρησκευτικά τους αισθήματα και να γίνουν οι ίδιοι στόχος επίθεσης, γίνεται λόγος για την ύπαρξη ενός ευρέως αντισημιτικού ιδεολογικού ρεύματος μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Όπως επισημαίνεται στο συμπέρασμα της έκθεσης: «είναι ευδιάκριτος ο αντισημιτικός λόγος στον ελληνικό δημόσιο βίο. Υπάρχει ένα είδος «λαϊκού αντισημιτισμού», με ένα μεγάλο τμήμα του ελληνικού κοινού να επιδοκιμάζει θεωρίες συνομωσίας περί εβραϊκής παγκόσμιας κυριαρχίας, ή ιστορίες όπως είναι η συνεργία των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη, κι ένα μεγάλο μέρος απ’ αυτόν φαίνεται να ενθαρρύνεται από τον αντισημιτισμό μέσα σε ένα τμήμα των ελληνικών ΜΜΕ. Ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα βρίσκεται ως λανθάνουσα δομή στο εκπαιδευτικό, νομικό και πολιτικό περιβάλλον. Η ορθόδοξη εκκλησία συνεχίζει να περιλαμβάνει στο λειτουργικό τυπικό της Μεγάλης Παρασκευής αντιεβραϊκές αναφορές – παρόμοιες αναφορές απαλείφθηκαν από τη ρωμαιοκαθολική λειτουργία υπό τον Πάπα Ιωάννη ΧΧΙΙΙ. Το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο έχει ζητήσει επανειλημμένα, αλλά ανεπιτυχώς, από τον Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων να αποσύρει αντισημιτικά κείμενα που βρίσκονται σε επίσημα σχολικά βιβλία και να προσφέρει περισσότερη πληροφόρηση για το Ολοκαύτωμα, ειδικά αναφορικά με τους έλληνες εβραίους.»

Όπως υπονοείται στην έκθεση, ο αντισημιτισμός στην Ελλάδα ευνοείται από ένα επίσημο πολιτικό καθεστώς που επιτρέπει την κυκλοφορία αντισημιτικών εντύπων, τη δημοσίευση προσβλητικών για τους εβραίους άρθρων και γελοιογραφιών σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδες («Ελευθεροτυπία», «Καθημερινή» κτλ.), τη λειτουργία αντισημιτικών σελίδων στο Ίντερνετ, τη συστηματική μετάδοση τηλεοπτικών εκπομπών με αντισημιτικό περιεχόμενο από συγκεκριμένους τηλεοπτικούς σταθμούς (πχ. «Τηλε-Άστυ») καθώς και αντιεβραϊκές δηλώσεις επίσημων πολιτικών φορέων από όλο το πολιτικό φάσμα.

Πολλές απ’ αυτές τις εκδηλώσεις της αρρώστιας παίρνουν τη μορφή του αντισιωνισμού.

Έτσι, συχνά παρουσιάζεται ο σιωνισμός, δηλαδή ο ισραηλινός εθνικισμός, ως «σχέδιο για την παγκόσμια κυριαρχία των εβραίων» και το Ισραήλ ως ναζιστικό κράτος, δηλαδή ως το απόλυτο κακό, ενώ την ίδια στιγμή δικαιολογούνται οι δολοφονικές ισλαμοφασιστικές επιθέσεις κατά ισραηλινών αμάχων. Ο «αριστερός» μουσικοσυνθέτης Μ. Θεοδωράκης πρωτοστατεί σε έναν τέτοιο αντισημιτισμό, όταν μιλά για «Ολοκαύτωμα» των Παλαιστινίων ή για συνυπευθυνότητα των ελλήνων εβραίων σ’ αυτό και δηλώνει ότι οι “Eβραίοι”, «ο μικρός αυτός λαός, είναι σήμερα στη ρίζα του κακού» και «καταφέρνει να επιβάλλεται» (11/2003). Χτυπητό δείγμα αυτής της στάσης ήταν, ακόμη, το παραμύθι περί απουσίας 4.000 εβραίων εργαζομένων από τους Δίδυμους Πύργους την ημέρα της σφαγής, που αναπαρήγαγε ο Γ. Καρατζαφέρης με επερώτησή του στο ελληνικό κοινοβούλιο, ένα παραμύθι που ωστόσο συμμερίζεται το 42% της ελληνικής κοινής γνώμης και αρνείται μόνο το 30%.

Υποστηρίζεται επίσης στον ελληνικό τύπο ότι γίνεται πολιτική κατάχρηση του Ολοκαυτώματος από το Ισραήλ (πχ. δύο άρθρα της «Καθημερινής» στις 2/6 και 4/6/02), ενώ δίνεται το βήμα σε αναθεωρητές της ιστορίας, όπως είναι ο αρνητής του Ολοκαυτώματος και ανεπιθύμητος στην Ευρώπη Ντ. Ίρβινγκ, που κλήθηκε να παρουσιάσει βιβλίο του στη χώρα μας με την παρουσία πολιτικών και στρατιωτικών εκπροσώπων (10/4/03).

Τον τελευταίο καιρό κυκλοφορεί ελεύθερος στα κανάλια ένας νέος συστηματικός κήρυκας αντισημιτισμού, ονόματι Δ. Λιακόπουλος, που κάνει τεράστια ιδεολογική ζημιά απολαμβάνοντας ολοένα και πλατύτερη απήχηση. Την ίδια στιγμή, η ευρωπαϊκή έκθεση για τον αντισημιτισμό κρατείται για μεγάλο διάστημα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας.